Αληθινά Κέρδη από το PSI και Ψεύτικες Ζημιές που παραπλανούν

Υπάρχει μία σύγχυση γύρω από τα αποτελέσματα του PSI. Ο τέως Υπουργός Οικονομικών εκθειάζει την συμβολή του στην ελληνική Οικονομία. Ο νυν, αντιθέτως, μιλά απαξιωτικά γι αυτό. Πρόκειται για τα δυο εγκυρότερα πρόσωπα, με θεσμικό ρόλο, που γνωρίζουν ή οφείλουν να γνωρίζουν τα δεδομένα της ελληνικής οικονομίας, άρα και τις συνέπειες του PSI καλύτερα απ΄ όλους. Κι όμως εκπέμπουν εντελώς αντιφατικά μηνύματα. Αντιφατικά οικονομικά, αντίθετα πολιτικά.
Στο σημείωμά μου θα περιοριστώ στα νούμερα: τι κερδίσαμε, τι χάσαμε και ποιο είναι το τελικό σύνολο.

Εκφράζω όμως εξαρχής- έχοντας βέβαια μελετήσει τα νούμερα - το ερώτημά μου, το εύλογο ερώτημα: πώς και γιατί ο Υπουργός Οικονομικών της χώρας μας, ο οποίος γνωρίζει τα δεδομένα καλύτερα απ όλους, μιλά τόσο απαξιωτικά για το PSI και καλλιεργεί λανθασμένες εντυπώσεις και παραπλανητικά αισθήματα στους πολίτες;

Μελέτη Γιαννίτση Ζωγραφάκη: Στοιχεία που σοκάρουν

Συνεχίζοντας με τη μελέτη Γιαννίτση – Ζωγραφάκη, παραθέτω εδώ έναν πίνακα με στοιχεία που προβληματίζουν, σχεδόν τρομακτικά. Η δεινή και απολύτως δυσοίωνη κατάσταση στην οποία βρίσκεται το συνταξιοδοτικό σύστημα της χώρας μας είναι εξόφθαλμη. Μακάρι οι αδιάφοροι πολιτικοί κι όσοι φαντασιώνονται το ρόλο του Σαμουήλ  στο Κούγκι να διάβαζαν πιο προσεκτικά τα στοιχεία που αποδεικνύουν ότι το πρόβλημά μας δεν είναι οι άλλοι. Ήμασταν και είμαστε εμείς.

Η άνιση φορολόγηση των νοικοκυριών: Μια εναλλακτική ανάγνωση της μελέτης Γιαννίτση Ζωγραφάκη

Η Μελέτη Γιαννίτση –Ζωγραφάκη παρουσιάζει πολλά και χρήσιμα στοιχεία και δικαίως γνώρισε μεγάλη προβολή από τα ΜΜΕ και πολλοί πολιτικοί αναφέρθηκαν σ΄αυτήν. Ωστόσο φοβούμαι με λάθος τρόπο. Γιατί προβλήθηκε με τρόπο που δημιουργεί την εντύπωση ότι το κράτος φορολόγησε σκανδαλωδώς βαρύτερα τους φτωχότερους σε σύγκριση με τους πλουσιότερους.
Η πραγματικότητα είναι κάπως διαφορετική. 

Ασφαλιστικό και "Αλληλεγγύη" Γενεών

Εξετάζω έναν τυπικό καλοπληρωμένο μισθωτό υπάλληλο (Δημοσίου ή ΙΚΑ).
Γεννηθείς το 1947, σπούδασε, πήγε φαντάρος κι έπιασε δουλειά στα 25 του. Συνταξιοδοτήθηκε το 2007, 60 ετών, μετά από 35 χρόνια εργασίας. Σε όλο τον εργασιακό του βίο είχε εξαιρετικά υψηλό μισθό, τον υψηλότερο δυνατό. 
Υπολογίζω λοιπόν τη μέγιστη δυνατή σύνταξη που θα μπορούσε ένα καθαρά ανταποδοτικό σύστημα να απονείμει σε αυτόν τον ασφαλισμένο. Απάντηση: 850 ευρώ! Απίστευτο;

Όπως ξέρουμε ακόμα και το 2015 –πολύ περισσότερο τη δεκαετία του 2000- οι πλήρεις συντάξεις των υψηλόβαθμων και καλοπληρωμένων δημοσίων υπαλλήλων, των αντίστοιχων μισθωτών του ΙΚΑ αλλά και των ασφαλισμένων των ΔΕΚΟ και των Τραπεζοϋπαλλήλων ήταν και είναι υψηλότερες από 850 ευρώ. Δηλαδή οι υψηλοσυνταξιούχοι λαμβάνουν υψηλότερες συντάξεις από αυτές που τους αναλογούν βάσει των εισφορών τους. Και οι χαμηλοσυνταξιούχοι λαμβάνουν περισσότερα απ όσα τους αναλογούν (κάτι σαν την σύνταξη του ΟΓΑ που παίρνουν οι δικαιούχοι χωρίς ποτέ να έχουν εισφέρει). Όλοι λαμβάνουν υψηλότερη σύνταξη από αυτήν που τους αναλογεί. Αυτό το λέμε αλληλεγγύη γενεών και αναδιανεμητικό συνταξιοδοτικό σύστημα.

Όταν όμως ένα σύστημα, όπως το δικό μας, δίνει σε όλους τους συνταξιούχους περισσότερα από όσα τους αναλογούν, τότε τι ακριβώς αναδιανέμει; Μήπως τις συντάξεις της επόμενης γενιάς;

Σχόλιο σε δηλώσεις του κ.Ρωμανιά για τις Επικουρικές

Την Παρασκευή 8/5 στις 08:20 στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ ο Γενικός Γραμματέας Κοινωνικών Ασφαλίσεων κ. Ρωμανιάς δηλώνει: «Οι ασφαλισμένοι τις έχουν πληρώσει τις επικουρικές συντάξεις και τις δικαιούνται».
Λίγο ενωρίτερα είχε αναφέρει πως προ κρίσης οι επικουρικές ήταν κατά μέσον όρο 500 ευρώ και τώρα μόλις 140. Καταρχάς σημειώνω ότι θεωρώ ανακριβή τα νούμερα του κ. Ρωμανιά δεδομένου ότι δεν είναι συμβατά μεταξύ τους. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα μπορεί κανείς εύκολα να τσεκάρει ότι το μέγεθος της ανακρίβειας είναι σε βαθμό ψευδολογίας.
Δύο άμεσα σχόλια επί των λεγομένων του κ. Ρωμανιά:

Είναι αναπόφευκτο το Μνημόνιο ΙΙΙ;

Ναι, καλά καταλάβατε. Εδώ και μερικούς μήνες, από τότε που μπήκαμε στην τελική ευθεία των εκλογών, το τρίτο μνημόνιο έγινε αναπόφευκτο. 

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.Τα κράτη, όπως και οι περισσότερες μεγάλες επιχειρήσεις, δεν αποπληρώνουν τα δάνειά τους. Τα μετακυλούν. Συνάπτουν δηλαδή ένα νέο δάνειο και το χρησιμοποιούν για να αποπληρώσουν το παλαιό. Είτε το νέο δάνειο είναι μικρότερο από το παλαιό που λήγει, οπότε η χώρα απομειώνει κατά τι το συνολικό χρέος της, είτε μεγαλύτερο, οπότε το αυξάνει κατά τι.

Και, επιτέλους, πότε θα τελειώσουν τα μνημόνια;

Όταν το κράτος μας θα θεωρείται αξιόχρεο και θα μπορεί να δανείζεται από τις αγορές. Ακόμα, δηλαδή, κι αν τον προσεχή Ιούλιο πάρουμε από τους εταίρους μας νέο δάνειο για τη διετία 2015-2016, αν το 2017 δεν μπορούμε ακόμα να δανειστούμε από τις αγορές, θα χρειαστεί και πάλι να ζητήσουμε δάνειο από τους εταίρους. Και φυσικά πάλι αυτά θα δοθούν με συγκεκριμένους όρους και απαιτήσεις. Ειπωμένο πιο πολιτικά, η εθνική αξιοπρέπεια συναρτάται με το αξιόχρεο του κράτους μας.